domingo, 29 de mayo de 2016

ESTADOS UNIDOS: OS DIRECTORES REBELDES

Á marxe do cine épico e das grandes producións de Hollywood vai haber un grupo de directores que non ignora a aparición dunha xeración rebelde nin a paranoia a guerra fría. Tampouco permanecen indiferentes as innovacións cinematográficas despois da guerra: maior naturlismo nas interpretacións, maior profundidade dramática e iluminación máis natural. Estes son Otto Preminguer, Elia Kazan , Nicholas Ray, Robert Aldrich , ou Richard Brooks e o xenio de Stanley Kubrick. 
Teñen en común unha crítica visión da sociedade e a introducón de temas que van sacudir a mentalidade conservadora imperante.
Otto Preminguer foi o primeiro en poñer patas enriba o conservadurismo da época con The Moon is Blue (1953), producida por el mesmo. Dous anos máis tarde en The Man with the Golden Arm toca a temas que ata entón non se tocaran na industria hollywoodiense como a adicción ás drogas . 


Estas dúas películas foron calificadas como inmorais. Foi especialista en temas escabrosos e encontronazos coa censura pero as consecuencias do seu cine desde 1956 foi a revisión e o definitivo abandono  en 1966 do código Hays.

En 1959 dirixe Anatomía dun asasinato (Anatomy of a Murder) que tamén foi boicoteada.


Rebelde sen causa (Rebel without a Cause) 1955 de Nicholas Ray e East of Eden (Ao leste do Edén, 1955) de Elia Kazan levaron á pantalla a delincuencia e desorientación dos xévenes. O protagosnita de ambas foi James Dean, un xove actor de 24 anos formado no vangardista Actor´s Studio de Nova York. A súa tráxica morte en accidente o ano de estro converteuno nun mito.
O actor fetiche de Elia Kazan foi Marlon Brando, actor de gran magnetismo sexual, case animal, que interpreta en On the Waterfront (A lei do silenzo) 1955 a un ex boxeador decepcionado coa vida que se afilia a un sindicato. Marlon Brando formouse tamén no Actor´s Studio e a técnica interpretativa , contaria á existente en Hollywood ata entón, vai ser na que se formen actores como Montgomery Clift, Shelley Winters, Karl Malden ou Rod Steiger, intérpretes con moita influencia noutros posteriores como Dustin Hoffmann, Robert De Niro ou Al Pacino, que como Steiger traballaron a arqueoloxía psicolóxica dos personaxes.

Nicholas Ray  dirixiu dous dos mellores filmes da época: They Live by Night (Os amantes da noite, 1948) e In a Lonely Place , 1950, Nun lugar solitario. Dirixiu en 1955 un western intelectual , Jonhy Guitar. 


Joan Crawford interpreta á propietaria dun salón que debe facer fronte a un mundo sen lei; debe impoñer os seus valores morais fronte ás sucias tácticas de banqueiros e representantes da lei corruptos. A película agocha una ácida crítica contra a caza de bruxas levada a cabo nos Estados Unidos.  A película é densa desde o punto de vista da psicoloxía dos personaxes e desborda paixón e sentimentos.
Robert Aldrich presenta heroes infelices , grises e desafortunados. Dirixiu The Big Knife, onde a interpretación de Rod Steiger dun directivo de estudio, foi como xa dixemos moi influínte en actores venideros. Nos 60 dirixiu Que foi de Baby Jane (1962) e Canción de berce para un cadáver (1965).





Richard Brooks tamén fixo un cine denuncia. A sua obra máis coñecida foi a que levou á pantalla a obra de Truman Capote, A sangue frío (In cold Blood, 1967) .


Non foi a única adaptación literaria.
Un afán por intelectualizar o cine, imitando ao cine europeo de Bergman, Truffaut  ou Fellini, levou a moitos destes realizadores a utilizar obras de autores especializados en conflitos sexuais e morbosos. Tenesee Willians foi o máis famoso e escribe os guións de Baby Doll (1956) , A Streetcar named Desire, de Kazan,protagonizada por Marlon Brando e Vivien Leigh, premiada con catro Oscar, Pel de serpente (1960) de Sydney Lumet, A gata sobre o tellado de zinc (1958) Doce paxaro de xuventude de Richard Brooks ou A Noite da Iguana de John Huston., 
A gata sobre o teclado de zinc, de Richard Brooks
A Streetcar named Desire, de Elia Kazan




No hay comentarios:

Publicar un comentario en la entrada