domingo, 29 de mayo de 2016

DIRECTORES ESTADOUNIDENSES VETERÁNS DO 53 AO 59


En Estados Unidos John Ford, Orson Welles, Alfred Titchcock e Howard Hawks, os grandes mestres, fonte de inspiración para cineastas franceses e británicos, fixeron varias películas maduras nun intervalo moi breve de tempo.
Nestes anos nos que os temas eran cada vez máis subversivos (drogas, sexo, racismo…) Centauros do deserto (The Searchers, John Ford, 1956), Sed de Mal , (Orson Welles, 1958) , Vértigo (Hitchcock, 1958) e Río Bravo (Hawks, 1959) , plantexaban a difícil relación coas mulleres de homes solitarios de mediana idade.
O protagonista de The Searchers (Ethan Edwards/ John Wayne) está desvinculado da sociedade. Ethan chega despois da guerra civil americana, donde loitou polo sur, a casa do ser irán. O rancho do irán é atacado polos indios e todos resultan mortos excepto a nena pequeña que é raptada polos indios para criada como una deles. O protagonista e mais o sobriño adoptivo comezan una incansable búsqueda da nena. A búsqueda da súa sobriña, secuestrada polos indios, nárrase desde a rabia e o racismo que rezuma o protagonista. É un western que non innovou pero dotado dunha grande profundidade psicolóxica e beleza plástica cargada de metáforas. Centauros do deserto remata con Ethan , a contraluz, contemplando un paisaxe deserto que é unha metáfora da súa vida interior.



O personaxe solitario de Sed de Mal, Hank Quinlan (Orson Welles) é un avogado que vive na fronteira entre México e Estados Unidos e toma a lei pola súa man máis aló de diferencias culturais. Fai interminables planos secuencia sen precedentes, encadres profundos, zooms, ángulos moi abertos que distorsionan imaxes , todo elo para retratar una sociedade sen lei onde a xente que habita non ten esperanzas. Eiquí o protagonista remata morto nunha canle ante a mirada dunha prostituta, ex amante


O protagonista de Vértigo, Scottie (Jamen Steward) acaba, igual que Ethan e Quinlan, transgredindo as normas. Sofre dunha acrofobia que le impide traballar a raíz dun traumático suceso e por aparecte casualidade , un amigo encárgalle investigar a súa muller. Enamórase dela pero aparentemente morre. Máis tarde James Steward cre ver a unha muller moi semellante e tenta convertila na primeira. Hitchcock denota a influencia das teorías freudianas. As imaxes oníricas transmiten o estado interior do protagonista, da súa obsesión enfermiza. 


Unha das escenas relaciona cor e desexo e no clímax da película Hitchcock realiza un travlellins ao mesmo tempo que alonza a imaxe para mantela a unha distancia constante, acentuando así a sensación e vértigo do protagonista. Dende entón este recurso foi habitual para reflectir o estado de desorientación (Jaws/ Tiburón de Steven Spielberg, 1975).



John Wayne interpretou o papel de John Chance en Río Bravo pero este personaxe ten pouco que ver cós outros dos que xa falamos. Chance é un apoucado sheriff que ten que facer fronte a uns bandidos e só pode reclutar a un borrachín, un ancián medrento e un xoven pistoleiro inexperto. Este grupo ten unha relación cordial e sinceira coa camareira do saloon , Angie Dickinson. Hawks mantívose fiel aos principios do Realismo Romántico ou clasicismo hollywoodiense dos 40 e o resultado é que esta película resulta igual de impecable que outras súas como Ter ou non Ter e A fiera da miña nena.

No hay comentarios:

Publicar un comentario en la entrada