martes, 10 de mayo de 2016

CINE XAPONÉS DOS ANOS 50


Ao remate da Segunda Guerra Mundial, os americanos impoñen duras condicións que impiden desenvolverse ao cine xaponés. Xapón comezou a recuperarse da ruina da Segunda Guerra Mundial nos anos 50. O gasto en publicidade multiplicouse por dez e a maior ambición da nación era conseguir o estado de benestar, influenciado polo consumismo estadounidense. Será a época da segunda idade de ouro do cine xaponés.
O descendente dunha familia de samuráis, Akira Kurosawa, viu en 1950 como se proxectaba o seu filme Rashomon sen o seu permiso. Rashomon causou sensación e gañou un Oscar que  deu a coñecer o cine xaponés en Occidente, xa que de Ozu, Mizoguchi e Naruse non se coñecía nada.

Kurosawa viuse fortemente influido por John Ford, Howard Hawks e Abel Gance. Confíreles as súas películas o dinamismo dos westerns e a profundidade de campo a historias de artes marciais.
Rashomon está ambientada no século XII e trata dun bandido, que mata a un samurai e viola a súa muller. No xuízo, o samurai, xa falecido, comunícalle coa súa muller a través dun médium. Cando o leñador atopa o corpo do samuráis, cada un expón a súa versión dos feitos, versións contradictorias , moi diferentes , que componen un puzzle de medias verdades para o espectador, onde ninguén expresa remordementos.



O filme, cunhas actuacións teatrais para o gusto occidental, rezuma sensualidade pola fotografía que capta a naturaza deslumbrante e tamén pola música.
As películas de Kurosawa van estar desde este momento interpretadas por personaxes solitarios, máis que os de Ford.


Os sete samurais, de 1954, Kurosawa utiliza os últimos avances en obxectivos. A montaxe constrúe unha acción ben orquestrada e convertiuse nunha das películas máis influintes dos 50. John Sturges fixo un remake en Os sete magníficos (1960) e Sergio Leone versionou un film de Kurosawa . Tamén George Lucas toma prestados moitos elementos seus para A guerra das Galaxias.

Nas etapas finais Kurosawa denota unha maior preocupación por temas sombríos e tamén por aspectos puramente formais como a cor.
CONTOS DE TOKIO DE OZU
O éxito de Rashomon afianzou a proxección internacional de Xapón e comezáronse a producir 500 filmes ao ano. En 1959 Yasujiro Ozu dirixiu Bós días, a historia de dous nenos que queren obrigar aos pais a mercar un televisor declarándose en folga.É unha crítica ao consumismo do país.
En 1953 Contos da lúa pálida de agosto, de Kenji Mizoguchi, Jigokumon de Kinugasa e Contos de Tokyo de Ozu suponen o momento máis brillante do cine xaponés.


Contos da lúa pálida de agosto é a película máis aclamada de Mizoguchi. É a historia minimalista dun oleiro do século XVI. O seu arte é preciosista é refinado cunha importante impronta oriental.





No hay comentarios:

Publicar un comentario en la entrada