domingo, 28 de febrero de 2016

ALFRED HITCHCOCK : ETAPA BRITÁNICA E OS ANOS 40 EN HOLLYWOOD






Hitchcock
O cine inglés tivo un parón entre o fin da Escola de Brighton e os anos 30. Nesta década as políticas de estímulo ao cine e máis a aportación de numerosos artistas estranxeiros tiñeron o efecto de aumentar a produción considerablemente.
Pero non só estranxeiros, tamén algúns nomes británicos empezaron a despuntar considerablemente. De entre todos eles, Alfred Hitchtcok que foi o que conseguiu con mellor fortuna continuar a rica tradición narrativa policíaca inglesa con títulos como O vengador, (1926) , A rapaza de Londres (Blackmail, 1929) ou Murder (1930).
Alfred Hitchcok, de formación católica nun colexio xesuíta, o cal vai ser unha impronta no seu carácter, apartouse de camiños trillados e fuxiu dos ambientes insólitos ou truculentos tan habituais nas intrigas e sitúa as súas tramas en ambientes cotiás e domésticos onde xentes normais e prosaicas vense de súpeto sacudidas polo ramallazo do extraordionario. A ironía tamén será unha constante nas súas obras que ademáis fai ceder a brutal tensión psicolóxica dos seus suspenses. Hitchcock non inventou o suspense pero culmino esta técnica e ademáis o anglicismo suspense (to suspense) adoptouse noutras lenguas grazas a que foi el que o fixo universal.
Dotado dun estilo brillante e efectista, Hitchcock demostrou a súa prodigiosa habilidade no Home que sabía demasiado (The Man Who Know Too Much, 1934), 39 escalóns (Thirty-nine steps, 1935), The Lady Vanishes, 1938…Sazona a aventura con ingredientes psicológicos, sociais e morais.  A súa fama e prestixio fixo que xa nos anos 40 se embarcara na súa etapa americana.
Hitchcock estableceuse en Hollywood en 1939 e ata 1948 rodou dez películas. Explora a relación entre a persoa que observa e a observada, o poder erótico dos obxectos e os enganos do mundo visible: Rebecca (1940), Sospecha ( 1941) A sombra dunha dúbida (1943) e Lembra (1945). En todas elas os obxectos cotiás convérsense en inquedantes.
Có mesmo interés de penetración psicológica comezou tamén a explorar os límites da linguaxe cinematográfica en A soga: alonga a duración dos planos ata o técnicamente posible, é decir, ata que se remataba o rollo de película.É unha película rodada en 11 planos cando o normal naquela época eran 600 a 800. Hitchcock descubriu que os planos longos absorben ao espectador e acentúan o efecto de suspense que tanto lle gustaba, contribuindo a crear máis tensión.
Máis tarde , nos 50 , volveremos atopar ao gran maestro do cine británico.


No hay comentarios:

Publicar un comentario en la entrada