domingo, 22 de noviembre de 2015

O EXPRESIONISMO ALEMÁN


Pero en Alemaña non ían ser os realizadores de comedias os que levaran o cine a un dos seus momentos históricos máis interesantes senón os cieneastas Expresionistas de vangarda. Alemaña apenas saíra dunha gran derrota e vivía estrangulada polas duras condicións dos tratados de paz. En 1918 as fronteiras pecháronse ao cine extranxeiro o que permitiu estimular o nacional. A enorme inflación fixo que todas as películas alemás foran moi baratas para as produtoras estranxeiras. Ademáis  e a pesares da crise, contaron có apoio do goberno da República de Weimar.

Neste contexto  é no que se realizou un dos fitos máis importantes do cine universal O gabinete do Dr. Caligari, Alemaña, 1919 de Robert Wiene.  Wiene, có seu equipo e ao contrario da artificial luz de estudios americanos, decidiu inundar o escenario de luz natural e despois pintar as sombras. O efecto resultante é sorprendente , cunha luz natural estilizada.



O argumento é o seguinte: un estudiante, Francis, conoce a Cesare, un sonámbulo que actúa nunha feira e que pola noite asasina aos enemigos  do seu amo, o demoníaco Dr. Caligari, abducido por éste. Mata tamén a un amigo de Francis  e mentres trata de abducir a unha rapaza, Cesare morre e Francis ingresa nun sanatorio mental onde o directos é o Dr. Caligari. Ao final a película enteira é un pesadelo de Francis , tratando así sobre o tema da loucura. O film foi de moi baixo presuposto. Pero reflicte o estado mental desquiciado do protagonista.
O gabinete do Dr Caligari tivo un enorme éxito e contribuiu a que se levantara o veto ao cine alemán O traballo de Wiene influiu en Fritz Lang, Murnau e tamén fora de Alemaña en Hitchcock. Caligari foi xunto con Charlot , o primeiro mito universal creado polo cine.

O expresionismo alemán amosou a súa preferencia polos temas da fantasía e o terror , asasinos, vampiros, monstruos, tolos , visionarios, tiranos e espectros.

Foi en Alemaña onde tamén, Fritz Lang creou outro personaxe estilo Dr. Caligari, o Dr. Mabuse, que se estreou en 1921 e o protagonista tamén abduce a persoas para que cometan crimes e tamén remata perdendo a razón. Foi unha crítica á Alemaña carente de moral e xustiza dos anos 20. Os sentimentos primitivos subxacen baixo unha decadente apariencia.

Metrópolis, (Alemaña 1927) de Fritz Lang converteuse na película máis emblemática do cine mudo. Ambientada no ano 2000 trata do enfrentamento entre obreiros, escravos que habitan en paraxes subterráneos, e un autoritario industrial, pertencente á raza dos señores que goza dunha vida na superficie. A ira dos traballadores é acougada por una misteriosa rapaza chamada María. Lang xogou con tremendos escenarios desta costosa superproducción, con espazos arquitectónicos , volumes, claroscuros  ata conseguir que Metrópolis, a pesares da inxenuidade do argumento, se convertir no apoxeo do Expresionismo alemán.







Metrópolis influiu en todo o cine de Ciencia ficción como Blade Runner  e planos e escenas foron escollidos para o vídeo clip de Radio Gaga de Queen

O último autor alemán do que imos falar é Wilhem  Murnau quen tras estudar Historia da arte, música e literatura sorprendeu dirixindo una onírico film de vampiros, Nosferatu, el vampiro, 1922. Foi piloto na guerra  despois da guerra fundou unha produtora e comezou a dirixir cunha fina sensibilidade homosexual cargada de subxectividade lírica.

Nosferatu é unha adaptación do Drácula de Bram Stoker. En contraste cós interiores do resto do Expresionismo, rodou en exteriores cunha marcada influencia do Romanticismo alemán. Realismo e fantasía ben mesturados confírenlle un extraordinario verismo á historia.


En 1927 xa asentado en Hollywood, Murnau dirixiu unha das grandes obras do cine , Sunrise , 1927. En USA déronlle total liberdade para rodar. A historia versa sobre un triángulo amoroso, con personaxes maniqueos e final feliz, estilo Hollywood  pero a mistura de simbolismo, expresionismo e realismo está tratada con enorme maestría e ten algunha escena antológica.


No hay comentarios:

Publicar un comentario en la entrada