domingo, 15 de noviembre de 2015

A ÉPOCA DOURADA DE HOLLYWOOD: O CINE CÓMICO

1

En 1918 o cine era aínda moi novo para  se comprometer con acontecementos históricos como a Primeira Guerra Mundial ou a Revolución Rusa. O conservadurismo imperante en Wall Street foi en detrimento do cine, impedindo que os cineastas máis ambiciosos trataran eses temas.
Tras a caída da Bolsa en 1929 o panorama cultural mudou radicalmente.
Pero nesta década previa ao crack o cine convertiuse na forma de ocio máis popular e nun medio para indagar os recunchos da alma humana.
Entre 1918 e 1928 os cineastas aplicaron as técnicas en diversos temas. Unha vez que se decataron das posibilidades do novo medio levaron a creatividade ata límites insospeitados.

OS ESTADOS UNIDOS : INICIOS DA ÉPOCA DOURADA DE HOLLYWOOD

En 1917 unha orde judicial disolveu a antiga Motion Picture Patents Company de Edison e os seus vellos rivais aproveitaron para crear os grandes imperios cinematográficos do cine: A Paramount Pictures, Warner Bros., o primeiro estudio que investiu na tecnoloxía que levou ao sonoro, en 1924 naceu a Metro Goldwing Mayer que presumía de ter máis estrelas que o ceo.  Seus foron os fitos de Greed 1924 (Avaricia) e O mundo marcha 1928( The crowd ) , O mago de Oz etc.
As películas feitas nesta época dourada van ser produtos industriais. Seguían unhas premisas e realizábanse de xeito estandarizado, con atención aos detalles e ao mantemento do Star System. As grandes estrelas firmaban contratos millonarios coas produtoras que lles esixían ás veces condicións moi estrictas no só profesionais senón respecto a súa vida privada.

O Realismo Romántico
O Clasicismo en arte consiste no equilibrio entre forma e contido, unha orde na que o emotivo e o intelectual están en harmonía. No cine de Hollywood dos anos 20 e 30 case nunca atopabamos este equilibrio polo que poden considerarse máis románticas que clásicas, debido a súa forte impronta emocional. Por iste motivo Mark Cousins chámalle a este estilo o realismo romántico.
O cine é realista polos temas escollidos e clásico en canto a claridade dos significados, xa que evita dobres sentidos e ambigüiedades. 
O cine americano da época chegou as pantallas de todo o mundo pola súa xenialidade , o depurado da súa técnica e pola utopía dos contidos.
Pero o sistema de produción controlado de Hollywood foi o suficentemente flexible para permitir a creación de obras de arte, á marxe das premisas da industria, de directores como John Ford, Vincent Minnelli, Buster Keaton…

As comedias de Hollywood 1918-1928
A liberdade e os coñecementos técnicos da industria de Hollywood para explorar a relación entre o cine e a comicidade non son comparables coas de ningún outro país do mundo.
O actor de vodevil inglés convertido en pallaso Charles Chaplin, que vivira unha infancia pobre, chegou aos Estados Unidos en 1910, con 21 anos de idade. Chaplin revolucionou o cine cómico tanto como Griffith o dramático, conferíndolle humanidade e sutileza narrativa . Valeuse do sistema de estudos cinematográficos para facer o que quería  cunha marxe de acción moito maior que calquera outro director e escribiu, produciu e interpretou as súas películas , ademáis de facer a música.
Creou un personaxe de vagabundo que cría ser un cabaleiro e pretendía comportarse como tal. Esta ambigüidade lle permitiu explorar con gracia e ritmo a melancolía da súa infancia. O vagabundo era moito máis sofisticado do que semellaba nun principio.
Chaplin comezou actuando na compañía do director, actor e produtor, Mack Sennet que o deu coñecer en 1912. Pero dous anos máis tarde Chaplin , convertido xa nunha estrela, decidiu crear xunto a Douglas Fairbanks, D.W.Griffith e Mary Pickford a United Artists, compañía basada nas producións de calidade e na liberdade de creación dos artistas.
Chaplin realizou a súa primeira longametraxe , The Kid, en 1921. É , a pesares da comicidade,é un traballo cargado de profundas emocións cunha interpretación conmovedora do neno Jackie Coogan, que interpreta a un orfo, como fora Chaplin, que dedícase a romper cristais para que o seu pai adoptivo, Charlot, poida arranxalos.

Outras películas como The Gold Rush (1925), Modern Times (1935) e The Great Dictator (1949) convertiron a Chaplin nun dos cineastas máis influintes dos primeiros cuarenta anos da historia do Cine.
The Gold Rush 1925 Chaplin comendo unha bota coma si fora un manxar
Modern Times, 1935, unha alegoría conta a deshumanización do mundo industrial

George Bernard Shaw dixo del que era o único xenio da gran pantalla.
A súa crítica social fixo que fora moi admirado na URSS e isto lle valeu , a súa volta do Reino Unido despois de estrear Candilexas en 1952, ser moi mal recibido nos Estados Unidos e ter que marchar a vivir os seus últimos anos en Suiza.
A súa pegada foi tal que moitos cómicos imitaron a súa creación de personaxes con “uniforme” estilo Charlot: Jacques Tati en Francia, Totò en Italia ou Giulietta Masina.


Totò , actor  cómico italiano que creo amén un personaxe con atuendo


 A sua influencia foi enorme tamén noutro cómico e cineasta americano: Harold Lloyd , que creou un personaxe atlético, estirado e soñador, agresivo e lírico á vez. As películas de Lloyd tiñeron aínda máis éxito que as de Chaplin.
A escena máis famosa de Lloyd, na que escala un edificio nunca escena hilarante e para a que tivo que vencer o vértigo que tiña.

O terceiro cómico desta época foi Buster Keaton. Cunha técnica máis revolucionaria e experimental interpretaba a un home serio, de rostro imperturbable que nunca esbozaba un sorriso.
En 1917 coñeceu ao cómico Fatty Arbuckle que o convenceu para que comezara no cine e así en 1920 dirixiu One Week e en 1921 O gran Espectáculo.

Arbukle foi acusado dun crime e violación do que despois foi absolto pero o escándalo foi tal que rematou coa súa carreira . Este escándalo unido a outros fixo que se aprobara da man do xeneral Hays un código, o código Hays , que prohibía escenas violentas o de contido sexual no cine americano e que estivo vixente ata os 50.
O maquinista da Xeneral, 1926 de Keaton foi o seu gran éxito, onde rodou unha escena na que unha ponte voaba polos aires tras explotar cando pasaba o tren.Keaton foi despedido pola MGM e refuxiouse na bebida. En 1965 adicóuselle unha homenaxe no Festival de Venecia e morreu ao ano seguinte.


No hay comentarios:

Publicar un comentario