lunes, 5 de octubre de 2015

O CINE COMO CREACIÓN: GEORGES MÉLIÈS


As primeiras películas foron, como xa dixemos, pequenos documentais. Tiña que chegar un soplo de creatividade para que se convertera en arte. E ese paso tan fundamental foi emprendido por George Méliès.

Méliès foi un dos privilexiados daquela primeira proxección cinematográfica. Despois daquelo procurou comprar o cinematógrafo máis Antoine Lumiére negouse, alegando que non tiña moito futuro como negocio. Aínda así Méliès mercou un bioscopio e metros de película para iniciar a súa propia producción cinematográfica.

Rodaba escenas similares ás dos irmáns Lumiére ata que un día, de casualidade , descubriu unha trucaxe cinematográfica. Foi así como decidiu encauzar a súa produción ao mundo da maxia e a fantasía e comezou a explorar as posibilidades do novo xoguete. Foi intuindo as trucaxes do cine moderno: maquetas, desaparicións, aparicións, obxectos que  se moven sós, sobreimpresións, encadeados, fundidos, fotogramas coloreados a man…

Méliès decidiu constriur no seu xardín na finca de Montreuil un estudio de paredes acristaladas para aproveitar a luz. Despois engadiulle iluminación eléctrica e alí foi onde desplegou a súa actividade como creador: director, actor, operador, maquillador, decorador, carpinteiro e electricista á vez. Foi o primeiro estudio europeo.

 Entre 1896 e 1913 Méliès realizou unhas cincocentas películas das cales consérvanse a décima parte. Fixo tamén películas publicitarias. Algúns dos títulos son A cova maldita, O home orquestra. En 1897 Méliès inventa as actualidades reconstruidas, aportación fantasiosa ao xornalismo para reconstruitr episodios da guerra greco-turca. Tamén O proceso Dreyfuss, 1899 ou a coroación de Eduardo VII en Westminster, 1902.

As súas películas están divididas en cadros ou escenas, concebidos como escenas tetarais. A cámara é un aparato inmóbil. Méliès ignora as posibilidades para reconstruir a narración que poder xurdir da montaxe.

A orixinalidade de Méliès estriba na simbiose entre os recursos teatrais e as trucaxes de orixe fotográfica. As veces usa telón ou saúdos ao público e os personaxes entran e saen polo foro. As interpretaciónns son esaxeradas basadas na mímica.

En 1902 realiza Viaxe á lúa, que lle costa a frioleira de 10.000 francos. É o comezo da súa decadencia. Non foi capaz de competir coa industria incipiente americana. Tras desta fai 200.000 leguas Baixo o mar e Á conquista do Polo, 1912.


En 1911 os seus recursos menguan e ten que aceptar axuda financieira..  Tras a guerra desaparece sen deixar rastro.
En 1928 un xornalista o atopa vendendo xoquetes e lambetadas na estación de Montparnasse e despois desto se lle fixeron homenaxes e recoñecementos.  Pero seguiu traballando en Monstparnasse ata que morreu.
Martin Scorsese lle rendiu un sentido homenaxe có seu film “A invención de Hugo”. A súa aportación ao cine foi inmensa, creando un espectáculo popular e incorporando a posta en escena teatral.





No hay comentarios:

Publicar un comentario