jueves, 24 de septiembre de 2015

TIPOS DE PLANO, ÁNGULOS E MOVEMENTOS DE CÁMARA


O plano ven determinado pola posición e o movemento da cámara. A posición da cámara determina a súa vez o encuadre. O encuadre é a parte da realidade seleccionada polo obxectivo , é dicir, polo fotógrafo ou cámara que o manexa. Segundo a selección realizada o encuadre varía sustancialmente a vision da realidade reflectindo a intencionalidade de que filma. Polo tanto o encuadre é o que da lugar a diferentes tipos de plano:

Plano xeral (Long shot)  : Introduce ao espectador na situación, ofrecéndolle unha vista xeral e proporcionando información sobre o lugar e as condicións nas que se desenvolve a acción. Soe situarse ao comezo dunha secuencia.  A síua vez o plano xeral  pode ser:
Plano panorámico  : abarca elementos moi distantes e ten máis importancia a paisaxe que os personaxes.
Gran plano xeral : é un plano xeral situado moito máis cerca das persoas, arredor dus 30 metros
Es una panorámica general con mayor acercamiento de objetos o personas. (Alrededor de 30 metros).    





  
Plano xeral curtoAbarca a figura humana entera con espacio por enriba e por abaixo.
Plano americano: Toma ás persoas xeonllos cara arriba.

Plano en profundidad ou plano conjunto: Cando o director coloca aos actores entre sí sobre o eixo óptico da cámara deixando a uns en primeiro plano e a outros en plano xeral uo plano americano.
Plano medio (Medium shot)
Limita ópticamente a acción mediante un encuadre máis reducido e dirige a atención do espectador cara  o obxecto. Os elementos diferéncianse mellor e os grupos de persoas fanse reconocibles e poden chegar a chear a pantalla.

Plano medio largo: encuadre que abarca á figura humana ata debaixo do van.

Plano medio corto (Medium close shot): encuadre de una figura humana cuya línea inferior se encuentra a la altura de las axilas. Es mucho más subjetivo y directo que los anteriores. Los personajes pueden llegar a ocupar la pantalla con un tercio de su cuerpo, y permite una identificación emocional del espectador con los actores. Mediante este encuadre es posible deslizar también muchos otros elementos significativos.
Primer plano (Close up): encuadre de una figura humana por debajo de la clavícula. El rostro del actor llena la pantalla. Tiene la facultad de introducirnos en la psicología del personaje. Con este encuadre se llega a uno de los extremos del lenguaje visual: los objetos crecen hasta alcanzar proporciones desmesuradas y se muestran los detalles (ojos, boca, etc.).

Semiprimer plano (Semi close up shot): Concentra la atención del espectador en un elemento muy concreto, de forma que sea imposible que lo pase por alto. Si se refiere al cuerpo humano, este tipo de encuadre nos mostrará una cabeza llenando completamente el formato de la imagen. Desde el punto de vista narrativo nos puede transmitir información sobre los sentimientos, analiza psicológicamente las situaciones y describe con detenimiento a los personajes.
Gran primer plano: cuando la cabeza llena el encuadre.
Plano corto: encuadre de una persona desde encima de las cejas hasta la mitad de la barbilla.
Plano detalle: Primerísimos planos de objetos o sujetos, flores, una nariz, un ojo, un anillo, etc.
Plano sobre o ombreiro- cando se toma a dúas persoas en diálogo e unha delas desde as costas a altura do pescozo.
Plano secuencia- Nunha única toma fanse todos os cambios mostrando unha serie de feitos. Por exemplo: A soga de Hitchcock é un filme nun único plano-secuencia ou a primeira secuencia de Goodfellas de Martin Scorsese
Plano subxectivo- sustitúe a ollada dun personaxe.

ANGULACIÓN. TIPOS DE ÁNGULOS
 Segundo o ángulo desde o que se faga o encuadre os planos son:

Plano en picado- a cámara esrá sobre o obxecto.

Plano en contrapicado- a cámara está baixo o obxecto.

Plano aéreo ou a vista de paxaro- fílmase desde unha montaña, avión ou dron a bastante altura.
Plano frontal- a cámara está á mesma altura que o obxecto filmado.
A ras de chan ou vista de verme- saen os pes das persoas , rodas etc
Plano cenital- A cámara atópase vertical respecto ao chan.



MOVEMENTOS DE CÁMARA

O cine naceu coa idea de captar movementos e esa é a súa esencia.
A forza expresiva do cine reside na infinidade de recursos que ofrecen os movementos  de cámara dos que aquí destacamos os seguintes:

Movementos da cámara sobre si mesma- a cámara xira sobre unha plataforma esférica. Obtéñense así panorámicas horizontais, verticais e diagonais.   

 Se se despraza o seu  eixo horizontal ao longo de 360º de esquerda a dereita o dereita  á esquerda, temos unha panorámica horizontal.
Se se despraza o eixo vertical de arriba abaixo, sempre sen moverse, temos a panorámica vertical.
Panoramicas horizontais e verticais poden combinarse entre sí, dando lugar a panorámicas compostas, a máis corrente é a panorámica en diagonal

Movementos de cámara: é a cámara a que se despraza.
Travelling – a cámara desprázase nun carrito  chamado dolly sobre rieis.
Zoom.- é un traveling óptico, a cámara non se move pero se acerca a través do obxevtivo.
Grúa- permite obter tomas verticais, en altura, a nivel do chan etc

Tomas desde helicóptero, últimamente substituidas por drons.

PLANO, SECUENCIA, ESCENA

O elemento básico, máis pequeño para a toma de imaxes nace da fotografía e denomínase fotograma. Unha película ten 24 fotogramas por segundo.
Plano é a unidade mínima narrativa. Dende o punto de vista temporal equivale ao que chamamos toma, é decir, dende que se di “acción” ata “corten”.

Escena é a parte da película que se desenvolve nun só escenario, por sí mesma non ten sentido dramático completo e debe acompañarse doutras esceas para formar unha secuencia.

A secuencia é un plano ou sucesión de planos ou escenas que teñen unidade argumental.
Plano-secuencia- é un plano de moita duración.
Plano-escena- recolle ininterrumpidamente o que acontece nunha escena, sen cortes.


domingo, 20 de septiembre de 2015

QUE É O CINE? A SÉPTIMA ARTE

QUÉ É O CINE? A SÉPTIMA ARTE

Foi  xa na Grecia clásica onde xurdiu a diferenciación das artes en superiores ou Belas Artes, aquelas capaces de seren aprezadas por ollos e oídos, e as artes menores, moito máis tactis.
As seis Belas Artes son a arquitectura, a escultura, a pintura, a música, a poesía (literatura) e a danza. A esta lista engadiuse o cine en 1911, tan só uns poucos anos despois da súa creación.
O cine naceu como procedimento técnico que permitía gravar e reproducir imaxes en movemento. En pouco tempo, moitos artistas viron as súas infinitas posibilidades no mundo da creación artística xa que culminaba a procura do máximo realismo iniciada no Renacemento.
O berce do cine sitúase a finais do século XIX, en plena segunda Revolución Industrial, no mundo do metro, do teléfono e o telégrafo, do tranvía e a electricidade e tamén do automóbil; en definitiva, dos medios de comunicación de masas e de rápidos medios de transporte que revolucionaron o mundo coñecido e en apenas trinta anos fixo que mudara máis que nos trinta séculos anteriores.
O cine convertiuse na arte máis complexa polas súas implicacións en varios campos técnicos e artísticos. Nace pois tamén como industria. Pero o máis interesante e que tamén naceu como espectáculo, e como tal, como eficaz método de propaganda e control das mentalidades.

Todo isto  converteo nun fenómeno cultural complexo cunha curta pero apaixoante historia que tentaremos afrontar neste blog a través dalgunhas das súas creacións máis significativas.